"Kulinarna sztuka Francji dlatego jest tak doskonała i tak wysoko ceniona, że stanowi wierne odbicie francuskiego temperamentu, wdzięku, subtelności uczuć, precyzji w pomysłach twórczych i wyrafinowania w ich wykonaniu". Tak określił ją Marie Antoine Carem w swej pracy "Pochwała kuchni francuskiej". Sztuka kucharska mogła się tak świetnie rozwinąć we Francji przede wszystkim dlatego, że trafiła tam na dobry grunt - bogactwo surowców i kulturę mieszkańców.

W północnej części kraju, pasą się na zielonych łąkach stada rasowego bydła i innych zwierząt gospodarskich, ciągną się pola zbóż, buraków cukrowych, urozmaicają obraz chmielniki, rosną inne rośliny umiarkowanego klimatu. Na południu, wzdłuż brzegów ciepłego Morza Śródziemnego, żółcą się słoneczniki, rzucają skąpy cień oliwki, owocują brzoskwinie, morele, pomarańcze i cytryny, rosną karczochy, koper włoski, pomidory, bakłażany, papryka i inne warzywa. Cały kraj pokrywają winnice.

Można rzec - Francji nie brak niczego. Są świetne ryby, mięso, dziczyzna, drób, słynne na cały świat sery produkowane w kilkuset gatunkach, masło, oliwa, mnogość owoców i warzyw oraz wina o najlepszej na świecie renomie.

We Francji panuje powszechne przekonanie, że nic nie nastraja człowieka tak, jak dobrze i smacznie zastawiony stół.

Fragment zaczerpnięty z książki: "Specjalności kuchni śrudziemnomorskiej" Anna Czerni, Zofia Zawistowska